مدح و شهادت با امام حسن مجتبی علیهالسلام
آیۀ نازل شده بر مصحف حـيدر، حـسن اولین حرف از حروف سورۀ کوثر، حسن اولـینبـار از لب تو نـام مـادر را شـنـید روشنـای خـانـۀ صدیـقـه اطهر، حـسن! از جمال و از جلالت خَلق حیران ماندهاند اَشبهُ الناسی به خَلق و خُلق پیغمبر، حسن! ذوالفقاری را که مولا داشت بین معرکه یک دمش عباس بود و آن دم دیگر، حسن در جمل آنگونه رفتی سوی میدان نبرد که علی میرفت سمت قلعۀ خیبر، حسن! کوچههای شهـر پیـغـمبر بـدهکار تـوأند ای عصای روزهای پیری مادر، حسن! بین مردم جای خود، در خانه هم ماندی غریب آه! ای تنهاترین سردار بیلشکر، حسن! شیعه مانـده اسـتوار از اقـتـدار صلح تو بوده صلحت در غریبی کربلاپرور، حسن! هر قدَر ماندهست تیر از روز تشییع تنت میرسد در علقمه بر جسم آبآور، حسن! مادرم میگفت با نام تو شیرم داده است بوده نامت ذکر لالای شب مـادر، حسن |